Home

Ik ben weer thuis! Op een extra rondje boven Johannesburg na ivm onweer, ging de terugreis een stuk voorspoediger dan de heenreis (ook dankzij de gezelligheid van Josien).
Op Schiphol stond de familie te wachten, dus ik voelde me gelijk helemaal weer welkom in Nederland.
Na het afspoelen van het laatste Afrikaanse zand en zweet en de eerste was erin zat, was ik toch erg benieuwd naar de foto's. En gelukkig vielen ze niet tegen, vooral de foto's van de kinderen op het project waren erg leuk om te zien.
We hadden de kinderen van 1 grade geleerd hoe je zakdoekje leggen moest doen en we hebben ze ook het liedje geleerd. Sindsdien zongen een aantal kinderen regelmatig spontaan in de klas de Engelse/Xhosa/Afrikaanse versie van het liedje. En toen ik vanmiddag de foto's van de kids aan het kijken was, waren er kinderen bij mij buiten aan het spelen en jullie raden vast al welk liedje ze zongen..... Op moment moest ik toch echt wel even slikken.

Nog een paar uurtjes en dan stap ik het vliegtuig in om PE en Zuid Afrika te verlaten. Raar maar waar.
Gisteravond heb ik de laatste avond samen met Annelies en Lieke goed besteed. Jullie raden het vast al...door uiteten te gaan:). Er is niet echt een -veilig- centrum in PE, maar je hebt wel een boulevard aan het strand met restaurants en daarnaast heb je de boardwalk. Dit is een soort combi van Eurodisney en Tivoli, waar restaurants en winkeltjes zijn. Niet echt de plek om de Afrikaanse cultuur op te snuiven, maar wel prima om wat te gaan eten.
We hadden nog een on verwacht ' spectaculaire' afsluiting van onze avond; een miniconcert van een Queen coverband. met stofzuiger en korte zwarte rok aan toe:). Verbazingwekkend om te zien was vooral hoe weinig ritmegevoel het blanke Zuidafrikaanse 40+ publiek had:).

Jullie hebben het even zonder mijn berichtjes moeten doen, maar internet doet het sinds een tijdje niet meer dus ik schrijf nu vanaf een ander adres. Tja, het blijft toch Afrika….
Maar gelukkig geldt het gezegde ‘ geen bericht goed bericht’ . Het enige vervelende is dat mijn tijd hier bijna erop zit, maar goed het is niet anders.
Ik heb de afgelopen dagen weer enorm veel gedaan en meegemaakt, dus waar moet ik beginnen?
Woensdagavond ben ik met Josien en Rudis (2 andere vrijwilligers) met de Intercape naar Kaapstad gegaan en zondag overdag hebben we rit weer terug naar PE gemaakt. Voor mij was het de 2e keer Kaapstad, maar het was weer fantastisch. Het is een geweldige stad waar vanalles te doen is van de Tafelberg tot Robbeneiland en van musea tot stranden.

Zo, het weekend zit er weer op dus het tijd om jullie een jaloersmakend berichtje te sturen:). Wees niet bang, ook hier kost het me moeite om op maandagochtend aan de slag te gaan, maar het scheelt wel dat de zon al schijnt als ik wakker wordt. En het scheelt ook enorm dat als ik op het project kom, er gelijk allemaal kindjes staan te springen en me willen omhelzen. Collega's, misschien ook leuk om bij het CCV in te voeren....:).

Het eerste weekje echt aan de slag bij het HDC zit erop en het was een vermoeiende, maar ook een zinvolle week.
Vandaag was het een korte dag, omdat de teachers om 11 uur nascholing hadden en de kinderen om 10 uur al naar huis mochten. Dus ook hier gebeurt dit, alleen heb ik geen boze werkende moeders gezien die nu een probleem hadden met hun werk:).
Mijn werkweek is erg afwisselend, omdat ik zo veel verschillende functies per dag vervul; miss, teacher, klasseassistent, knuffelaar, scheidsrechter en klimrek. Het blijft bijzonder om te merken hoeveel aandacht deze kinderen nodig hebben en dus hoeveel aandacht ze blijkbaar thuis missen. En als je een kind een beetje extra aandacht geeft, dan krijg je gelijk een dikke knuffel of kus. En als ze knuffelen dan knuffelen ze ook bijna door je heen. Ik heb nog geen plannen voor wat ik de komende 2 weken ga doen, maar er gewoon zijn en aandacht geven is misschien wel genoeg.

Nu ik dit bericht wil gaan typen, besef ik me dat ik hier nu 1 week ben en het lijkt alsof ik al veel langer weg ben. Onbewust maak ik hier enorm veel mee en niet een dag is tot nu toe hetzelfde geweest.
Gister zijn we weer met frisse moed gestart bij het project nadat de eerste week ons alle vier een beetje tegenviel en we niet zo goed wisten waar we konden helpen.
Op het terrein zijn 3 klasjes met kinderen van de preschool en 1 klasje met 22 kids van de 1 grade. Om 8 uur komen ze binnen en krijgen ze een bordje pap, uiteraard wel nadat ze eerst luidkeels een liedje hebben gezongen om De Heer te bedanken. Daarna gaan ze naar de klasjes en zitten ze daar t/m begin van de middag. Tussendoor krijgen ze nog een boterham met pindakaas en om 12 uur een bordje eten. Dit lijkt misschien veel, maar voor sommige kinderen is dit het enige eten dat ze krijgen op een dag.

Voor het geval dat jullie allemaal druk zijn met smsjes te sturen en voicemails in aan het spreken zijn op mijn telefoonnummer.....deze kan ik hier niet ontvangen, omdat ik een andere simcard en dus een ander telefoonnummer heb.
Mijn nummer in Zuid Afrika is: plus 27 (0)83366 2294

Zo, het is nu zaterdagochtend en over een uurtje of 2 worden we opgehaald om vanmiddag door te brengen in Addo elephant park. Olifanten en andere dieren spotten, da's toch net even een andere zaterdagbesteding dan ik normaalgesproken in Nederland heb:). Ik denk dat ik daar wel aan kan wennen.
Gistermiddag zijn we ook even in een wildpark hier vlakbij geweest, geen spannende ontmoetingen gehad, maar toch heerlijk om weer even dat gevoel van safari's op te snuiven. Bij dat wildpark (Ocean view) is ook een opvang voor leeuwen en daar hebben we 3 kleine welpjes geaaid. Sorry, collega's dat ik jullie hiermee even jaloers maak:).
En om de werkweek goed af te sluiten, zijn we gister met een aantal vrijwilligers uit eten geweest aan de boulevard. Erg leuk om de vrijwilligeers van de andere projecten te leren kennen en ervaringen uit te wisselen.

Tja, hoe zal ik bericht beginnen.....laat ik met het meest positieve starten; ik ben er.

Op verzoek van mijn eerste 'die hard volger' H. hierbij mijn vluchtgegevens:
13-2 BA447 18.05-18.20 uur Amsterdam-Londen
13-2 BA057 20.05-09.00 uur Londen- Johannesburg
14-2 BA6241 11.10-12.50 uur Johannesburg-Port Elizabeth

Zoals ik in mijn vorige bericht schreef had ik mijn spullen om de koffer verzameld, maar nu zit alles er gelukkig ook in:)! Dus wat mij betreft kan ik gaan.
Ik heb me de afgelopen tijd zo veel mogelijk voorbereid door muziek van Paul Simon (Graceland) en de onlangs gekregen cd van Stef Bos (Kloofstraat) te luisteren en boeken over ZA te lezen. Vooral het verhaal van Nelson Mandela maakte erg veel indruk op me. En de boeken van Henning Mankell brengen me ook altijd in Afrikaanse sferen. Het laatste boek dat ik van hem heb gelezen is Aan de oever van de tijd en daar stond deze zin in: 'In Afrika leerde ik dat je een thuiskomst kunt ervaren op een plek waar je nooit eerder bent geweest.'

Hallo allemaal,
Ja, nu begint het toch al echt op te schieten. Mijn koffer staat al klaar, alleen ligt alles wat erin moet nog ernaast, dus dat gaat nog een leuk klusje worden:).
Aanstaande zondag zit ik om 18.05 uur in het vliegtuig en land ik om 12.50 uur de volgende dag in Port Elizabeth, waarschijnlijk moe maar vol goede zin!
En dan gaat het echt beginnen.
Ik krijg vaak de vraag; wat ga je daar precies doen? Makkelijke vraag, een helaas lastig antwoord. Hopelijk zo veel mogelijk zinvol bezig zijn en daarnaast: genieten!!! Genieten van het land, de mensen, de zon, uitstapjes en vooral van de ervaring.
Wat ik precies bij het Human Dignity Centre ga doen, weet ik nog niet, omdat er zo veel verschillende dingen te doen zijn. Dit is in ieder geval de algemene beschrijving die op de website van Be More staat:

Human Dignity Centre

Ergens van de zomer had ik had ik eindelijk echt te actie ondernomen om me aan te melden voor vrijwilligerswerk in Zuid-Afrika. Een langgekoesterde wens die nu echt werkelijkheid gaat worden! Ik had me ingeschreven voor februari-maart 2011, dus dat leek nog enorm ver weg. Eerst stond er nog een reis naar Vietnam op de planning.

In november was de trainingsdag in Nijmegen, waardoor Zuid-Afrika een stukje dichterbij kwam, maar nog steeds was februari 2011 heel ver weg. Erg leuk trouwens om medevrijwilligers te ontmoeten op de trainingsdag, vooral omdat iedereen zo enthousiast was, net als ik!

En nu, nu is het ineens 2 januari 2011 en zit ik over precies 6 weken in het vliegtuig, aahhh.
Nu moet ik me dus echt gaan bezighouden met de voorbereidingen. Stap 1 is genomen; het eerste berichtje op mijn weblog!
Ik zal jullie op de hoogte houden van mijn voorbereidingen en straks van mijn belevenissen in Zuid-Afrika/Port Elisabeth.